Blogowe aktualności 20170926

„Kameleon” Kosika się czyta. Nawet niezłe SF. Jutro wpis o tym, jak zaimplementować SCD za pomocą operatora MERGE. Coś dla fascynatów technologii bazodanowych i SQL-a. Jeszcze o SQL-u, polecam lekturę tego oto artykułu: https://blog.timescale.com/why-sql-beating-nosql-what-this-means-for-future-of-data-time-series-database-348b777b847a Wpisy

Sposób na obejście

Pracowałem w życiu w kilkunastu różnych firmach. Czasem bywało, że wyjście w świat było zablokowane na amen. Ogólna zasada jest taka, że czym większa firma i czym więcej ma komputerów, tym większe szanse na to, że będą mieli upierdliwego firewalla, który w więszości przypadków bardziej przeszkadza, niż pomaga.

Na szczęście większość takich firmowych firewalli da się obejść w dość prosty sposób – za pomocą znanej od dawna techniki tunelowania SSH.

„Co nas nie zabije”, czwarty tom szwedzkiej trylogii Millenium.

Czwarty tom trylogii „Millenium” Davida Lagerkrantza, dopisany na długo po śmierci autora trzech pierwszych tomów, przesłuchałem w jakieś dwa tygodnie. Długo, jak na osiemnastoipółgodzinnego audiobooka. Albo i nie długo, zależy jak patrzeć.

Książka jest całkiem niezła, chociaż spodziewałem się czegoś innego. Czego? Tak do końca nie wiem. Wydaje mi się, że w trzech pierwszych tomach było trochę więcej o ludziach a mniej o technologiach. Tu, mam wrażenie, jest na odwrót.

A może tylko tak mi się wydaje?

Remontujemy Świątynię

Czas: całkiem niedawno, weekend.
Miejsce: w domu.
Akcja: niewąska…

A było tak:

Dawno, dawno temu zachciało nam się wyprowadzić na wieś. Dublin to wprawdzie też taka większa wieś, przynajmniej jeśli chodzi o zabudowę, ale jednak prawie 2 miliony mieszkańców to nie w kij dmuchał. Dlatego w okolicach lutego wynieśliśmy się z wsi wielkomiejskiej na wieś małomiasteczkową, do domku. A w zasadzie bliźniaka.

Auta 3: recenzja

W ramach zacieśniania więzów z Dziesiątą Muzą wzięliśmy ostatnio dzieciaki pod pachę i udaliśmy się do lokalnego domu z ruchomymi obrazkami, na pokaz „Cars 3”

Po pierwsze uderzyła mnie przedłużająca się gra wstępna. Kiedyś to było tak, że jeżeli szło się do kina na, dajmy na to, 13:00, to już w okolicach 13:15 – po krótkim bloku reklam – zaczynał się film właściwy. A teraz?