Sleeper Beach. Recenzja książki.

"Sleeper Beach" to druga część serii "Titans" Nicka Harkawaya (tutaj link do recenzji pierwszej książki). Klasyczna powieść kryminalna z drobnymi elementami fantastycznymi. A konkretnie - z jednym: bogacze mogą sobie pozwolić na kurację T7, która - kosztem około 25-procentowego przyrostu masy i rozmiarów ciała - "resetuje" proces starzenia się i pozwala przeżyć kolejnych parędziesiąt lat. Najstarsi Tytani są obecnie po czterech takich kuracjach, większość z nich ma ponad 4 metry wzrostu. Martha Erskine jest jedną z nich. Właścicielka Erskine Corporation, jedna z najbogatszych osób na świecie, żyje głównie w wodzie, gdzie jej kolosalne rozmiary nie przeszkadzają aż tak bardzo.

Cal Sounder, znany nam już doskonale z pierwszej książki prywatny detektyw, kilkanaście lat po wydarzeniach z "Titanium Noir" jest teraz Tytanem. Pewnego dnia dostaje telefon od Marthy z prośbą o wyjaśnienie okoliczności zgonu pewnej kobiety znalezionej na plaży w miejscowości Shearwater. Niegdyś kurort wypoczynkowy, coś jakby Ustka czy Łeba, obecnie - z przyczyn głównie ekonomicznych - popadający w ruinę.

Ailsa Lloyd została najpierw podduszona, a następnie utopiona i wyrzucona w morze. Zabójca nie wiedział jednak o lokalnych prądach morskich i ciało ofiary zostało wyrzucone na brzeg Sleeper Beach.

Skąd nazwa plaży?

Na Sleeper Beach przychodzą czasem ludzie, którym życiowe problemy urosły do takich rozmiarów, że postanawiają umrzeć. Nie popełniają jednak samobójstwa w klasycznym sensie - po prostu siedzą na plaży w stanie prawie katatonicznym i czekają na koniec.

Opowieść jest nieco poważniejsza od poprzedniczki. Cal pręży od czasu do czasu muskuł filozoficzny, na szczęście nie brakuje też znanego z "Titanium Noir" poczucia humoru. Niektóre sceny są zrobione tak, że śmiałem się przy ich lekturze na głos! Jednak ogólny wydźwięk jest raczej ponury. Całą historię poznajemy z perspektywy Cala, wątek kryminalny przeplata się z rozważaniami na temat długowieczności.

Fabuła to zasadniczo klasyczny kryminał: Cal szuka poszlak, spotyka się z mnóstwem ludzi, odkrywa ich historie, czasem spuszczą mu łomot (lub vice versa). Harkaway wodzi nas za nos całkiem skutecznie aż do ostatnich akapitów. Końcówka jest absolutnie zaskakująca, choć kiedy już poznajemy ostateczną prawdę, wszystko nagle składa się do logicznej kupy.

Moja prywatna ocena: mocne 11/10. Zdecydowanie kiedyś jeszcze do tej książki wrócę. Nie sądzę, żeby "Sleeper Beach" trafiła do mojego stałego repertuaru powtórkowego obok Achai, Wiedźmina, Cyberiady czy Altered Carbon, ale za rok albo dwa raczej przeczytam ją ponownie.

Arranging connections…

Dodaj komentarz

Komentarze mile widziane.

Jeżeli chcesz do komentarza wstawić kod, użyj składni:
[code]
tutaj wstaw swój kod
[/code]

Jeżeli zrobisz literówkę lub zmienisz zdanie, możesz edytować komentarz po jego zatwierdzeniu.