Znajomi wpadli ostatnio na kawkę herbatkę i przy okazji ubiliśmy dwa drozdy jednym szpadlem czy coś. A było tak:
Znajomy ów nabył był w drodze kupna iPada 3. Dawno temu. Trochę go poużywał, potem przestał. iPad przeleżał w szufladzie szmat czasu, zdążył się mocno zdezaktualizować, okazało się, że Apple już go nie wspiera, więc zasadniczo nie nadaje się do niczego poza elektroniczną ramką na zdjęcia ewentualnie promocję na eksponat muzealny.
Tenże sam znajomy nabył kiedyś (dawno) Acera Aspire One. Mini-laptopik z niewielką ilością pamięci, niedużym dyskiem, ekranem niewiele większym od pudełka zapałek i (chyba dla żartu) Windowsem 7 na pokładzie. Laptopik chwilę posłużył, potem się okazało, że jest zasadniczo bezużyteczny ze względu na bardzo powolne działanie. Windows poszedł do /dev/nul i został zastąpiony Mintem. Trochę pomogło, ale nie za wiele i nie na długo, ostatecznie Aspire wylądował w tej samej szufladzie co iPad.
Kilka dni temu, w ramach przedwiosennych porządków, zawartość szuflady wylądowała u mnie, zgodnie z zasadą, że lepiej oddać zabawki w dobre ręce niż wywalić je na śmietnik.
Aspire od razu dostał Debiana 12 w trybie headless - to jest ostatnia wersja Debiana, która działa z procesorami 32-bitowymi. Śmiga aż miło, bez problemu wykrył wszystkie urządzenia. Jeszcze nie wiem do czego go użyję, głupiątko takie, ale jest.
Z iPadem natomiast była grubsza fasola, bo raz, znajomy zapomniał PIN-u i nijak nie szło go odblokować, a dwa, żeby zapuścić procedurę resetu fabrycznego trzeba mieć iTunes, czyli Windows albo Maczek. A u mnie nigdzie ani Windowsa, ani Maczka.
Zagadałem więc do elemelka, opisałem sytuację, a ten mi na to, że przecież Linux też umi w Apple. Zainstalowałem kilka magicznych bibliotek... i nic. Komputer iPad-a "widzi" podpiętego do portu USB, ale próba fabrycznego resetu rozjeżdża się na jakimś dziwnym błędzie. Elemelek sugeruje podpięcie do starszego komputera, bo to najpewniej wina firmware-u USB. W sukurs przyszedł Aspire z Debianem 12 - tutaj wszystko poszło gładko i jakieś 20 minut później miałem już iPada fabrycznie zresetowanego i gotowego do aktywacji.
Która to aktywacja - jakżeby inaczej - nie działa. Jeszcze nie wiem czemu. Albo Apple po prostu już nie obsługuje takich staroci, albo muszę spróbować z włożoną kartą SIM. Z tym, że ten model iPada ma trochę za dużą tackę na SIM-a, więc muszę teraz załatwić sobie przejściówkę z nano- na micro- (albo odwrotnie).
Problemy pierwszego świata 🙂
Jak już o starociach, to ze wzruszeniem i z nadzieją po prośbie:
Mam działającego IBM PC XT produkcji polskiej o nazwie Elwro 800 (na częściach oryginalnych). Niestety padł tam hdd Seagete 520ST (5 1/4″, 2 kg + dwie karty ISA 25 cm w komplecie) – więc obecnie mam rozruch tylko z dyskietki też 5 1/4″ 180 MB – ale działa.
Kupiłem kiedyś na Alle… identyczny dysk, ale od oszusta – był niesprawny, tak jak ten mój. Nie będę więcej próbował takich zakupów.
Może masz, lub twoi znajomi mają jakiś sprzęt z lat 80 kompatybilny z ISA 8-bit, na którym ruszy DOS 3.x ? W tamtych czasach oprócz Seagate to chyba tylko Western Digital robił coś tak twardego.
Jeśli takiego dysku nie znajdę, to oddam kompa do muzeum. Jest tu takie (https://gikme.pl/) z działającymi Atari, Spectrum, Amigami, Commodore i dziesiątkami innych, na których można pograć w prawdziwe gry. Macie na zgniłym zachodzie takie rozrywki?
Rozpuściłem wici, dam znak sygnał jeżeli jakimś cudem ktoś ze znajomych z geriatrycznego coś znajdzie.
Mamy jakieś stare dyski w muzeum, nie wiem ile z nich jest żywych i ile do wydania, ja głównie noszę wodę ośmiobitowcom, napisz na muzeum@wgrasie.pl i powiedz, żeś ode mnie.
Dzięki za troskę.
Jakiś czas temu udało mi się wymienić kartę MDA na Hercules. Jeśli dorzuciłbym do tego HDD, to mógłbym znowu nie tylko napisać jakiś przełomowy program w Turbo Pascalu 1.0, ale też zagrać potem w Pac-mana w trybie czarno-białym emulującym CGA. Tak, tak, łezka w oku…
Co ciekawe iPad 3 jest z roku 2012 i ostatnią wersję softu miał w 2019. Jednak ja używam wciąż iPad Air 2 z 2014 – premiera dwa lata później i ostatnia latka była jak napisano na Wikipedia 11 marca tego roku. Czyli dwanaście lat po wydaniu.
Nie wiem jak na wyspie, ale u nas startery SIM mają komplet rozmiarów. Tj. do wyłamania/wyciągnięcia odpowiednio. Od biedy można nawet z kartonu wyciąć, jeśli ma się karton stosowanej grubości i nożyk do tapet…
Okazało się, że problemem nie jest rozmiar SIM tylko wiek urządzenia. Zaprzyjaźniony Chińczyk spędził z tym klamotem dobre dwie godziny, spróbował ze trzech różnych metod, specjalistyczny hardware, z kartą, bez karty – ostatecznie wrócił na tarczy, grosza nie wziął, mówi że się nie da i już. Może jeszcze kiedyś powalczę, ale skoro Chińczyk ze sklepu z używaną elektroniką nie dał rady, słabo to widzę.