Lektury z tektury

Zastanawia mnie od dawna fenomen lektur szkolnych.Wtłacza się wszystkim dzieciom ten sam zestaw książek. Coś jakby stawiać identyczne pieczątki w milionach młodych mózgów. Żadnego zróżnicowania. Niech wszyscy się ustandardyzują i ujednolicą, o. A najlepiej jeszcze zaszczepmy im opinię na temat każdej z książek, w razie, gdyby nie mieli własnej…

Sam nie przeczytałem w podstawówce ani w szkole średniej ani jednej lektury… Nie, wróć. Ani jednej nie przeczytałem wtedy, kiedy były przerabiane zgodnie z programem, bo ogólnie to kilka by się może znalazło. “Wesele w Atomicach” Mrożka, “Faraona” Prusa i “Opowieści o pilocie Pirxie” Lema przecież przeczytałem z przyjemnością, tylko całkiem kiedy indziej. “Pana Tadeusza” zresztą podobnie – nie dlatego, że wciągnęła mnie akcja, ale jakoś “przemówił” do mnie trzynastozgłoskowiec.

A resztę pracowicie zignorowałem i ślizgałem się na opracowaniach tudzież własnej błyskotliwości.

I skromności, nie zapominajmy o skromności…

W każdym razie nigdy wielkim fanem lektur obowiązkowych nie byłem. Niemniej jednak – co zapewne daje się zauważyć po stale rosnącej ilości recenzji – od zawsze uwielbiałem czytać książki jako takie.

No a teraz nadszedł czas na młodsze pokolenie – córka pomalutku dobija do połowy czwartej klasy podstawówki, a to jest taki okres w życiu, kiedy – jak mówi lokalny idiom – shit hits the fan, czyli gówno trafia w wentylator. Nie dość, że lada moment zaczną się w jej organizmie dziać różne rewolucje hormonalne, to w dodatku połowa czwartej klasy to taki czas, kiedy you stop learning to read and start reading to learn – czyli czytanie wypadałoby już mieć opanowane do perfekcji.

O ile czytanie po angielsku idzie nam całkiem nieźle (pochłania średnio jedną książkę na trzy dni!), o tyle po polsku mogłoby być lepiej. Dlatego, chociaż sam lektur nie czytałem, córkę ścigam, żeby czytała wszystko co jej każą.

Aktualnie jest to “Chłopak na opak” Ożogowskiej.

Ponieważ czasu na przeczytanie córa dostała nie za wiele (dwa tygodnie – niby dużo, ale jednak nie do końca…), umówiliśmy się, że część będziemy jej czytać na głos, a część przeczyta sobie sama. Albowiem sama czyta jeszcze na tyle wolno, że odgłosem paszczowym przez uszy idzie szybciej, niż samodzielnie przez oczy.

Muszę przyznać, że chociaż pomysłów jest w tej książce mnóstwo, całkiem zabawnych, o tyle już sam styl, język oraz opisywane sytuacje trącą myszką. Czyta się to trochę jak powieść historyczną.

Co nie znaczy, że jest nudno. O, co to, to nie. Jest mnóstwo ponadczasowych tekstów o wielkiej mocy wychowawczej: “Częste mycie skraca życie”, “Mycie nóg to twój wróg” albo “Wisła ma dwa brzegi: jeden lewy, drugi prawy. Prawy z prawej strony, a lewy z lewej.” I tak dalej.

Niemniej jednak jakoś mi ta książka “nie leży”.

No ale to pewnie dlatego, że nigdy nie byłem dziewięciolatką.

W każdym razie nie polecam “Chłopaka na opak” Czytelnikom niniejszego wyrobu blogopodobnego. No chyba, że są dziewięciolatkami w połowie czwartej klasy podstawówki i akurat przerabiają tę lekturę w szkole…


Liczba słów w tym wpisie: 563

Sprawdź też

Potrójna recenzja: Lem (x1) + Kloos (x2)

Niedawno zachciało mi się przeczytać jeszcze raz moją ulubioną książkę Wieszcza czyli “Kongres futurologiczny”. Ponieważ …

Cyberpunk. Odrodzenie. Recenzja powieści.

Skończyłem niedawno najnowszą powieść Andrzeja Ziemiańskiego pod wielce obiecującym tytułem “Cyberpunk. Odrodzenie”, czas więc podzielić …

Zapisz się
Powiadom o
guest
8 komentarzy
Inline Feedbacks
Zobacz wszystkie komentarze
8
0
Zapraszam do skomentowania wpisu.x
()
x